Και τώρα….τίποτα…

Η επόμενη μέρα της συγκέντρωσης έξω από τη Βουλή με βρίσκει λίγο πικραμένο. Όχι πως δεν περίμενα να συναντήσω αυτά που συνάντησα, αλλά κάποιος κάποτε είχε πει ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Αν δεν το έχετε ήδη καταλάβει, αναφέρομαι στην προσέλευση του κόσμου. Δεν έχει νόημα να αρχίσω να μακρηγορώ πάλι για τη σημαντικότητα της ενεργής συμμετοχής μας και της αλλαγής του τρόπου ζωής μας για να προστατέψουμε αυτόν τον ριμαδο-πλανήτη, αλλά όσο να’ναι χτες μου γεννήθηκαν κάποιες απορίες.

Μα πού είναι όλοι;;;; Πού είναι οι φοιτητές (φιλόδοξοι μελλοντικοί δημόσιοι υπάλληλοι) που κλείνανε όλο το κέντρο επί μέρες είτε για να εμποδίσουν την ανωτατοποίηση των ΤΕΙ είτε για να αποτρέψουν την θέσπιση αναγνωρισμένων ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα μη και προοδεύσουμε λίγο…; Μάλλον έτρωγαν τα ντολμαδάκια της μαμάς και διάβαζαν για την εξεταστική…..

Πού είναι αυτοί που κατακλύζουν τους δρόμους για να μην πούμε τα Σκόπια Μακεδονία και για να συνεχίσουμε να έχουμε ‘Χριστιανός Ορθόδοξος’ γραμμένο στις ταυτότητές μας; Μάλλον συνεχίζουν να φωνάζουν συνθήματα, αλλά συνθήματα τύπου γηπέδου στο συνέδριο του κόμματος.

Πού είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι που κάθε τρεις και δύο διαδηλώνουν για 100 € παραπάνω σύνταξη και για τα λεφτά των ταμείων και τα ομόλογα; Μάλλον κάθονται με τα σώβρακα στον καναπέ κάτω από το air condition και βλέπουν επαναλήψεις στην τηλεόραση.

Αυτό που με προβληματίζει στην προκειμένη περίπτωση είναι η ψευδαίσθηση που έχουμε σ’αυτή τη χώρα ότι έχουμε τάχα μου κάποιο πολιτισμό. Λες και πολιτισμός είναι μόνο οι Ολυμπιακοί Αγώνες και οι παραστάσεις στην Επίδαυρο. Τελικά μήπως μας αξίζει να ζούμε σε μία καμένη και καταπατημένη πραγματικότητα; Κύριοι σας αξίζει η μιζέρια σας, τουλάχιστον μην αυθαιρετείτε πάνω στις δικές μας ζωές.

Και τώρα???

Τρίτη σήμερα, 3 Ιουλίου 2007, κάηκε η Πάρνηθα και τα emails με τις φλόγες, τη στάχτη και τα απανθρακωμένα ζώα γεμίζουν το inbox μου. Δε λέω, μία μορφή ευαισθητοποίησης είναι και αυτή αλλά από εδώ και πέρα τι κάνουμε; Αρκεί να κατηγορούμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας ότι κάνουμε επανάσταση του καναπέ και αντίσταση μέσω emails και blogs (όπως κάνω τώρα κι εγώ δηλαδή); Έτσι όπως το κόβω, σε πολύ λίγα χρόνια η ζέστη θα είναι τόσο έντονη που και να θέλουμε, δε θα μπορέσουμε να κάνουμε τίποτα άλλο από το να διαμαρτυρόμαστε εκ του σαλονιού, αγκαλιά με το κλιματιστικό.

Λοιπόν παιδιά καλά και τα mails αλλά δεν λένε απολύτως τίποτα. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε ότι αν δεν ΚΑΝΟΥΜΕ κάτι, τίποτα δε θα αλλάξει προς το καλύτερο, πόσο μάλλον στη χώρα που ζούμε που έχουμε μία τάση για κατήφορο. Μέσα στη φρενίτιδα γύρω από το καταστροφικό αυτό συμβάν, άκουσα ότι την Κυριακή 8 Ιουλίου και ώρα 7 το απόγευμα θα γίνει μία συγκέντρωση έξω από τη Βουλή με κεντρικό θέμα τη προστασία των δασών και του περιβάλλοντος γενικότερα, αποκομμένη από κάθε πολιτική σκοπιμότητα.

ΛΑΘΟΣ

Η πολιτική σκοπιμότητα υπάρχει και πρέπει να υπάρχει, αρκεί να είναι προσανατολισμένη στο να δείξει στους πολιτικούς αρχηγούς ποιο θα είναι το πολιτικό κόστος αν δεν λάβουν τα μέτρα τους. Και δε μιλάω μόνο για την αναδάσωση της κάθε ‘Πάρνηθας’ αλλά ακόμα και για το γκρέμισμα του κάθε γαμημένου αυθαίρετου εκεί που κάποτε υπήρχε δάσος, παραλία κλπ., για την αστυνόμευση των δέκα κωλονόμων που έχουμε σ’αυτό το μπουρδέλο που λέμε Ελλάδα μπας και δεν καταλήξουμε να κυκλοφορούμε με κελεμπίες τα καλοκαίρια πάνω σε καμήλες. Τέλος πάντων…αν δε σας πειράζει αυτήν την Κυριακή να μην πάτε στην παραλία, πάμε μια βόλτα από το κέντρο μπας και καταφέρουμε να αλλάξουμε έστω και λίγο τη ροή των πραγμάτων. Εγώ λέω να περάσω από εκεί…

Αυτά προς το παρόν…θα σας ξαναστείλω αυτό το mail σε λίγους μήνες γιατί πολλοί από εσάς, όταν φτάνουν οι εκλογές, φαίνεται να ξεχνάτε τι συμβαίνει στη χώρα μας εδώ και πολλά-πολλά χρόνια που μας κυβερνάνε 2-3 σόγια.

Ελπίζω να τα πούμε από κοντά την Κυριακή!

Σας φιλώ όλους

Γιώργος – Kou – qu – Cookie – ή όπως αλλιώς προτιμάτε

Ο σοσιαλισμός στον 21ο αιώνα: To φαινόμενο του αναπτήρα

Είμαι που λες αραχτός στον καναπέ μου και πίνω τη φραπεδιά μου με τη μισή ζάχαρη (είμαι σε φάση δίαιτας βλέπεις….προσπαθώ να περάσω στην κατηγορία ‘άνθρωπος’ από την κατηγορία ‘μαστόδοντο’ που βρίσκομαι εδώ και 27 χρόνια), και χαζεύω καμιά μαλακία στην τηλεόραση. Σχεδόν δύο χρόνια πριν όμως, βρισκόμουν σε μία μικρή πόλη της Σκωτίας, αραχτός πάλι σε έναν άλλο, μαύρο δερμάτινο καναπέ, και έπινα τον αχτύπητο nes μου συνοδεία με ένα πακέτο τσιγάρα. Τότε που λες κάπνιζα σαν τον αράπη, μην κοιτάς τώρα που προσπαθώ να το ‘ελαττώσω’ μπας και ζήσω πάνω από 40 χρόνια. Any way… εκείνη την ‘belle epoc’, είχα μία χαριτωμένη μικρό-μανιούλα να αγοράζω αναπτήρες clipper, αποκλειστικά πορτοκαλί χρώματος. Και εκεί είναι που άρχισαν όλα…

Ως καπνιστής/ρια κι εσύ, καταλαβαίνεις ότι οι αναπτήρες αυτοί δεν έμεναν και πολύ καιρό στα χέρια μου. Είτε σε καμία pub, είτε στο café του uni, είτε στο 10c Wallace Street, ο πορτοκάλι μου σύντροφος αργά ή γρήγορα θα μετακόμιζε από τη στοργική μου τσέπη. Θα έβρισκε κάποιον καλύτερο εραστή; θα άραζε ανάμεσα σε τίποτα μαξιλάρια κανενός καναπέ; Ποιος ξέρει…; Το σίγουρο πάντως ήταν ότι τις περισσότερες φορές, όπου και αν ήμουν, θα έφευγα με έναν αναπτήρα ασχέτως αν ήταν ο δικός μου. Λόγω όμως της χαρακτηριστικής αισθητικής των συγκεκριμένων αναπτήρων, δεν ήταν λίγες οι φορές που τους ξαναείδα στα χέρια κάποιου φίλου. Σε μερικές περιπτώσεις η αντίδραση μου ήταν ένα απλό ‘γεια, τι γίνεται;’ προς τον παλιό μου clipper, ή ένα ‘μου καβάντζωσες τον αναπτήρα μωρή κουφάλα;!’ προς τον νόμιμο πλέον ιδιοκτήτη.

Ο κύκλος όμως συνεχιζόταν. Εγώ αγόραζα πορτοκαλί clippers, τους κρατούσα για μερικές μέρες, με κάποιο μαγικό τρόπο γίνονταν αναπτήρες hondos, πράσινοι bic κλπ, και όταν βρισκόμουν χωρίς ‘φωτιά’ αγόραζα πάλι έναν πορτοκαλί αναπτήρα.

Παρατήρηση

Προφανώς όλοι οι καπνιστές ακολουθούν κάποια παρόμοια τακτική. Αν δεν ίσχυε αυτό, εγώ θα είχα ξοδέψει περίπου 14.886.473 ευρώ σε αναπτήρες και όλοι οι υπόλοιποι καπνιστές του πλανήτη θα είχαν έναν πορτοκαλί αναπτήρα τύπου qu.

Μόλις έκανα αυτή τη σκέψη για πρώτη φορά, προσπάθησα να ερμηνεύσω την ψυχολογία και το σκεπτικό πίσω από αυτή τη στάση απέναντι στο φαινόμενο αυτό, που είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα ωθούσε τον κάθε καπνιστή στο περίπτερο για την αγορά άλλου ένα αναπτήρα.

Συμπέρασμα

Οι σφυγμοί μου αρχίζουν και ανεβαίνουν. Ένα ανάμικτο συναίσθημα ενθουσιασμού και τρόμου μαζί με κυριεύει. Έχω κάνει τη μεγαλύτερη οικονομικοκοινωνική ανακάλυψη του 21^ου αιώνα;;;!!! Ε ναι λοιπόν! Μπροστά μου απλώθηκε μια μοναδική αλήθεια. Να γίνω πιο σαφής; Εντάξει.

Η παραπάνω διαδικασία που απεικόνισα, είναι απόλυτα λογική. Αν δεν έχεις αναπτήρα για να ανάβεις τα τσιγάρα σου θα αγοράσεις έναν. Παρόλα αυτά, γνωρίζεις ότι μπορείς κάλλιστα να αποφύγεις την αγορά και να ‘σουφρώσεις’ έναν από την ομήγυρη με πρώτη ευκαιρία. Παράξενο ε;

Ανυποψίαστε φίλε μου, σου ανακοινώνω ότι θέλοντας ή μη έκανες μία απόλυτα σοσιαλιστική πράξη!!! Αγόρασες έναν αναπτήρα που θα χρησιμοποιήσεις ελάχιστα σε σχέση με τη διάρκεια ζωής του, τον παραχωρείς και συχνά δεν τον διεκδικείς. Τροφοδότησες λοιπόν το σύστημα με έναν ακόμα αναπτήρα ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ!!!!!!!!

Τι έκπληξη!!! Εγώ, ένας λόγιος που με θέρμη στηρίζει τα τελευταία χρόνια την άποψη της μη ύπαρξης ιδεολογιών στο σύγχρονο κόσμο, βρίσκομαι τώρα παντελώς διαψευσμένος, όχι από κάποια θεωρία και φαμφαρισμό του κώλου, αλλά από ένα μοναδικό κοινωνικό φαινόμενο· ίσως την τελευταία ένδειξη ότι ο σοσιαλισμός ζει!

Πάω για τσιγάρο

qu

Σε απάντηση για τον ορισμό του χιούμορ…

Σάββατο 18 Ιουλίου 1998

Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου στην Πάρο, ο Νίκος και ο Χρίστος κλαίνε από τα γέλια ενώ ο Τάκης κάθεται χλωμός πάνω στο κρεβάτι με ένα αηδιασμένο βλέμμα στο πρόσωπο. Παρόλο που δέχτηκε μία ‘υγρή’ κλανιά μέσα στη μούρη, από τον Νίκο, μετά από λίγα δευτερόλεπτα θα χαμογελάσει και αυτός. Πάνε εννέα χρόνια από τότε που πήγε με τα φιλαράκια διακοπές μετά τις πανελλήνιες αλλά σίγουρα θα θυμάται την πορδή αυτή για πάντα με νοσταλγία.

Τετάρτη 22 Μαρτίου 1978

Ο Θάνος είναι πιγμένος στην κίνηση στο κέντρο της Αθήνας. Η πίσω δεξιά πόρτα του κίτρινου LADA του ανοίγει και εισβάλει βιαστικός ένας κουστουμαρισμένος άνδρας με μία εφημερίδα στο χέρι. ‘Στο ανατολικό αεροδρόμιο παρακαλώ’ λέει στον Θάνο και χώνεται στη εφημερίδα του. Ο Θάνος κάνει το γνωστό συγκαταβατικό νεύμα από τον καθρέφτη και συνεχίζει την πορεία του. Λίγα άρθρα αργότερα στο δρόμο προς το Ελληνικό ο επιβάτης ρωτάει με έκδηλη τη μεγάλη απορία του:

-‘Συγγνώμη, ταξίμετρο δεν έχετε;;;’

-‘Γιατί; Θα΄πρεπε;’ απαντάει ο Θάνος με απόλυτη ψυχραιμία.

-‘Μα καλά…ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΤΑΞΙ;;;;;’

-‘Όχι κύριε…’

Παρασκευή 4 Μαΐου 2001

Η Αφροδίτη στέκεται μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου εδώ και ώρα. Σκέφτεται ότι δεν πάει πολύς καιρός από τότε που κάθε Παρασκευή βράδυ, έφευγε με τις άλλες δύο δικηγορίνες από το γραφείο κατά τις 9 και ξεχυνόντουσαν στα μπαρ του Κολωνακίου. Πάντα ήταν αυτή που τραβούσε τα περισσότερα βλέμματα πάνω της, και που μοίραζε και τις περισσότερες χιλόπιτες σε κάτι ημίχοντρους, ημικαραφλούς και γενικότερα ‘ημί’ γιάπηδες που είχαν την ψευδαίσθηση ότι παίζουν το ρόλο του κυνηγού. Τα κρύα πλακάκια στα πόδια της την κάνουν να σταματήσει την αναπόληση. Χαϊδεύει το κεφάλι της με το αδύνατο κατάλευκο χέρι της. Η χημειοθεραπεία το έχει αφήσει σχεδόν άτριχο. Βγάζει έναν μικρό αναστεναγμό. ‘Πρέπει να αλλάξω κομμώτρια’

Αν και προτίμησα να μιλήσω με παραδείγματα, θέλω να κλείσω με μία αποτυχημένη προσπάθεια να ορίσω κατά κάποιο τρόπο το χιούμορ. Το χιούμορ λοιπόν κατά την ταπεινή μου άποψη είναι πάνω απ’όλα στάση ζωής. Είναι η ικανότητα του να ‘τρυπάς’ στη διάθεση των γύρω σου και να της επιβάλλεις να χαμογελάσει. Είναι το χάρισμα του να βλέπεις κάτι χαρούμενο εκεί όπου η ομορφιά απουσιάζει. Είναι η δύναμη του να τοποθετείς τον εαυτό σου ως στόχο σαρκασμού και η εξυπνάδα του να γίνεσαι εσύ αυτός που τον ‘χτυπάει’. Οι φόρμες με τις οποίες εκδηλώνεται το κάνουν ίσως το πιο πολύπλευρο κοινωνικό φαινόμενο του κόσμου μας. Πνευματώδεις αστεϊσμοί για ένα έργο τέχνης και πρόστυχα σχόλια για τα βυζιά της γυναίκας του φούρναρη. Επιτηδευμένα σατιρικά σκετς και αυθόρμητες γκριμάτσες στο πίσω θρανίο. Κοινωνικό ανεκδοτάκι για τον καιρό και προκλητικά σκίτσα για τον Μωάμεθ. Όπως και να ορίζεται και ότι και αν σημαίνει, το χιούμορ έχει τη δύναμη να βοηθάει τα μπαζομπακούρια να ρίχνουν καμιά γκόμενα πού και πού, οπότε σίγουρα έχει κάτι το μαγικό!!!!

Υ.Γ Το Post αυτό δημοσιέυτηκε αρχικά στο blog Paparyes, ώς απάντηση στον fgloucester256 και με τη μορφη comment στο post του για το τι είναι χιούμορ.

5:27

Η σκιά της κινείται αργά προς το μέρος μου και εγώ τρέχω χωρίς να ξέρω το γιατί…τρέχω αλλά δεν μπορώ να ξεφύγω. Τα πόδια μου γίνονται όλο και πιο βαριά. Όταν τελικά τα μάτια της φαίνονται μέσα στο σκοτάδι καταλαβαίνω ότι είναι πια αργά. Ποια είναι; Όλες και καμία. Δεν έχει σημασία. Τα χέρια της γλιστράνε γύρω από το λαιμό μου. Ξαφνικά νιώθω μία αλλόκοτη ηρεμία. Τα χείλη της πλησιάζουν το αφτί μου… ‘δε με αγάπησες ποτέ…δε θα μάθεις ποτέ να αγαπάς’. Η αναπνοή μου κόβεται καθώς τα χέρια της σφίγγουν…σφίγγουν.

Ο ιδρώτας στάζει από το μέτωπό μου, προσπαθώ να ηρεμίσω και να ξαναβρώ την αναπνοή μου. Οι υπερμεγέθεις κόκκινοι αριθμοί από το ψηφιακό ρολόι δίπλα στο κρεβάτι μου, δείχνουν 5:27. Η αφόρητη ζέστη και ο θόρυβος από το σκουπιδιάρικο που περισυλλέγει τα υπολείμματα της καθημερινότητας μας, με κάνουν να δεχτώ ότι κάπου εδώ ο ύπνος μου έχει τελειώσει για απόψε. ‘Δε γαμιέται…έτσι κι αλλιώς είναι Σάββατο’ λέω, και σέρνομαι προς το μπάνιο.

Το κρύο νερό είναι ότι καλύτερο μπορεί να μου συμβεί αυτή τη στιγμή. Κάθομαι για ώρα μέσα στο ντους και το απολαμβάνω. Το παρατηρώ να κυλάει πάνω μου και να παρασέρνει τα σημάδια από αυτό το περίεργο όνειρο. Το βλέμμα μου πάει ανάμεσα στα πόδια μου… ‘δε μας παρατάς και εσύ τώρα’. Βγαίνω υποκρινόμενος πως είμαι σχεδόν ξαναγεννημένος, τυλίγω μία πετσέτα γύρω από τη μέση μου και αφήνω τον αέρα να κάνει τα υπόλοιπα.

Πάνω στο γραφείο βρίσκεται ένας απολιθωμένος καφές. Χωρίς δεύτερη σκέψη προσθέτω μερικά παγάκια, σκαλίζω με το καλαμάκι και ελπίζω η διέγερση από την καφεΐνη να επισκιάσει κάθε πιθανότητα δηλητηρίασης. Τα νερά που στάζουν από τα μαλλιά μου μουλιάζουν το τσιγάρο που κρέμεται από τα χείλη μου, αλλά δεν το εμποδίζουν να μου προσφέρει την πρώτη ηδονή του Σαββατοκύριακου. Το πρώτο φως της ημέρας αρχίζει να υπερισχύει αυτού της οθόνης του υπολογιστή. New mail 0. ‘Σιγά μην κάτσει κανείς να ασχοληθεί μαζί σου ρε’.

Το mp3 player γεμίζει καθώς μαζεύω τα ρούχα από το πάτωμα και τα πετάω πάνω μου. Ένας τελευταίος έλεγχος για την αγία τετράδα - τσιγάρα, κλειδιά, πορτοφόλι, κινητό. Κλείνω την πόρτα και κατεβαίνω τα 14 σκαλιά που με χωρίζουν από τον δρόμο. Πατάω το play και προσπαθώ να αποφασίσω προς το πού να κατευθυνθώ. Η κατηφόρα, οπουδήποτε και αν αυτή καταλήγει, είναι καλύτερη επιλογή. Μονόδρομος.

Προσπαθώ να αφήσω τη μουσική να με κάνει να μη σκέφτομαι τίποτα, αλλά τα λόγια της γυναίκας έχουν αρχίσει να τρυπάνε το μυαλό μου. Μπαίνω σε σκέψεις όσο κι αν θέλω να το αποφύγω. Αντιλαμβάνομαι ότι, όπως πάντα, περπατάω με το βλέμμα χαμηλωμένο. Μήπως έχει δίκιο;

-Γιατί δε σηκώνεις το κεφάλι σου στον κόσμο; Βαριέσαι ή φοβάσαι;…ντρέπεσαι ή σιχαίνεσαι;
-Μα δεν είναι κανείς εκεί έξω, αυτό το έχω μάθει καλά.
-Ίσως…αν δε φωνάξεις όμως κανείς δεν πρόκειται να σε ακούσει
-Εγώ νόμιζα ότι ένας ψίθυρος αρκεί

Κενό

Μισό πακέτο αργότερα βρίσκομαι πάλι έξω από την πολυκατοικία. Άραγε τα παγάκια έχουν λιώσει;

Λίκνο Πολιτισμού Ή Κωλοτρυπίδα Της Ευρώπης?

Κοντά 30 χρόνια Έλληνας...και τι κατάλαβα? Καλός ο ήλιος και η θάλασσα, δε λέω, αλλά έτσι δε γίνεται προκοπή. Ζω μέσα στη "χούντα" των Ελλήνων πολιτών και κάπου έχω αρχίσει να μην την παλεύω.

Με αφορμή τις πρόσφατες "προκλήσεις" της Μακεδονίας (Σκόπια για όσους δε γνωρίζουν) άρχισα να έχω πάλι τάσεις για εμετό. Στο κάτω κάτω της γραφής Μακεδόνας ήταν ο 'Αλεξ και αν θες και τη γνώμη μου (που δεν τη θες δηλαδή) χάρισμα τους. Πραγματικά δε βρίσκω λόγω να προσκυνώ χασάπηδες επειδή κατάφεραν να φτιάξουν μια "αυτοκρατορία"...

-Μα καλά τι είναι αυτά που λες? δε ντρέπεσαι καθόλου?
-Τι να σου πω ρε μάνα? Δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να ντρέπομαι.

Όπου και να γυρίσω το βλέμμα μου συναντάω παπάδες. Με νύχια και με δόντια παλεύεις να διατηρήσεις τα πλούσια σε χοληστερίνη ήθη και έθιμα του τόπου μη και χάσεις την εθνική σου ταυτότητα. Τράβα και στην εκκλησία καμία-δυο φόρες το χρόνο, κάνε και καμιά κουτσή νηστεία μπας και συγχωρεθεί καμιά αμαρτία. Στο κάτω κάτω δεν ξέρεις ποτέ...μια θέση στον παράδεισο πάντα είναι χρήσιμη. Ελλάς Ελλήνων χριστιανών λοιπόν. Κάνεις θρησκευτικά στο σχολείο από την τρίτη δημοτικού μέχρι την τρίτη λυκείου, μη και δε σου γίνει συνείδηση το πόσο σημαντικό είναι να είσαι "καλός" χριστιανός. Αλλά και να μη γίνεις δεν πειράζει μωρέ. Οι εποχές που η καλή μας δυτική εκκλησία έκαιγε παγανιστές αγρότες και αιρετικούς διανοούμενους έχει περάσει (?). Το πολύ πολύ να σε αφορίσουν - τι δυστυχία...

-Ναι ρε φίλε. Εγώ στην τελική δε γουστάρω να είμαι το ίδιο με τον κάθε κωλοαλβανό και τον κάθε βρωμότουρκο.
-Sorry...εκείνοι νομίζεις ότι θέλουν να έχουν καμία σχέση μαζί σου?

Όπου και να γυρίσω τα αυτιά μου ακούω μπουζούκια. Η "ποιοτική" μας κρατική τηλεόραση αφιερώνει το "φιλέτο" της ζώνης της σε εκπομπές για το ελληνικό τραγούδι ενώ παράλληλα κάθε βράδυ τα σκυλάδικα ξεχειλίζουν από γαρίφαλα. Ακούς και κανένα "ξένο" που και που μη σε πουν και βλάχο. Λες και δεν είσαι. Ζήτω το ελληνικό τραγούδι λοιπόν. Ρίξε μια ζεμπεκιά και για μένα μεγάλε, γιατί έχω τη μέση μου και δεν μπορώ να σκύβω. Αν βαριέσαι όμως δεν πειράζει...το πολύ πολύ να σε πουν ξενέρωτο. Μην αγχώνεσαι όμως υπάρχουν μπόλικα μέρη στην Αθήνα που συχνάζουν "ξενέρωτοι". Πού ξέρεις, μπορεί και να σου αρέσουν - δε θες ούτε να το σκέφτεσαι...

-Ρε μαλάκα σαν πολλά δεν μας τα΄πες? Άμα δε γουστάρεις τράβα πίσω στην κωλοσκωτία σου.
-Όχι ρε μεγάλε. Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να καταστρέφεις την παγκόσμια Αθήνα που χτίζω. Μπες μέσα στο διαστημόπλοιό σου και άντε τράβα να βρεις τους άλλους αγροteenagers στην τραχανοπλαγιά.

Όσες ξενέρες και να φάω δεν πτοούμε. Μπορεί ο πολιτισμός μου να κολυμπάει μέσα στα σκατά, αλλά δεν το βάζω κάτω γιατί απλά...γουστάρω. Γουστάρω τη θέα του Παρθενώνα από το ρετιρέ της Βούρβαχη, γουστάρω να πίνω καφέ Ασκληπιού και Διδότου γωνία, γουστάρω το δρομέα, τη στάση πανεπιστήμιο, τους "μαύρους" με τα cd και το cabrio σινεμά στη Μαυρομιχάλη. Γουστάρω να ακούω Τζούμα το πρωί, να διαβάζω Lifo, να οδηγώ στη Βουλιαγμένης και να χαζεύω τις γκόμενες στα bar.

-Και εσένα ποιος σου λέει ότι γουστάρουμε να διαβάζουμε τις μαλακίες που γράφεις ρε αγράμματε?
-Κανένας ρε ψηλέ. Άντε...τα λέμε...

Mind the gap between your soul and the platform

Καθώς το ξημέρωμα απλώνεται πάνω από τη μητρόπολη, ξεκινάει και το φρενήρες party της καθημερινότητας. Διαγωνισμοί χορού με έπαθλο τη θέση του parking, πρασινοκόκκινα φωτορυθμικά και μουσική από μπάντες πνευστών συνθέτουν το σκηνικό. Υπόγεια και παράλληλα αυτής της ολοζώντανης παράνοιας, εξελίσσεται ένα από τα πιο σαγηνευτικά παιχνίδια αισθήσεων της πόλης.

Η πρώτη εντύπωση που σου δημιουργεί το metro είναι ενός χώρου αποστειρωμένου από κάθε ήχο, οσμή και συναίσθημα. Αν δεν ήσουν κι εσύ τόσο βιαστικός θα μπορούσες να αφεθείς λίγο στη μαγεία του. Αν το καλοσκεφτείς, ίσως είναι ο μόνος χώρος οπού συναντιούνται οι πάντες σε ένα ραντεβού χωρίς μέρα και ώρα. Καρχαρίες με κουστούμια, νευρικοί διανοούμενοι, ντροπαλά φρικιά, γκόμενες από τα βόρεια, στιλάτοι κουλτουριάρηδες, ο καθένας, ο κανένας, εσύ κι εγώ. Όλοι ανταλλάζουμε αμήχανες ματιές, ακουμπώντας την άκρη του γυμνού μας ποδιού στη λίμνη του προσωπικού σύμπαντος του καθενός.

Αν αποβάλεις για λίγο τον κόσμο πού σου επιβάλουν τα μάτια σου, σίγουρα θα σε συνεπάρει το άρωμα από τα μαλλιά της κοπέλας που στέκεται μπροστά σου. Το έντονο after shave του κουστουμιού που μόλις μπήκε στο βαγόνι μπλέκεται με τη μυρωδιά της φρεσκοτυπωμένης εφημερίδας που βαστάει στο χέρι. Τα δάχτυλα του συρμού αρπίζουν τις μεταλλικές γραμμές και συνθέτουν μία υπνωτική μελωδία που σε αφήνει σχεδόν αδιάφορο για τον προορισμό σου.
Βγαίνοντας μέσα από αυτή τη δαιδαλώδη urbanισιτική μυρμηγκοφωλιά, οι εργάτες οι αντικρίζουν το φως του ήλιου σαν για πρώτη φόρα. Κινούνται βιαστικά για να προσθέσουν και τη δική τους ενέργεια στη γιορτή, να παίξουν τους δικούς τους ρόλους στη θεατρική παράσταση της Πέμπτης. Ο γλυκός αγώνα για επιβίωση στην πόλη έχει ξεκινήσει: "επόμενη στάση...αύριο".